adresonbekend.html

Het huisnummer was echter onleesbaar geworden en tot tweemaal toe
had hij al ergens aangebeld om te vragen of meneer Z misschien op dat adres woonde.
Nu belde hij aan op het derde adres. Als een mevrouw de deur opent vraagt hij :
"Woont hier misschien meneer Z. ?"

Dan bemoeit ook een buurvrouw zich er mee en die zegt : "Overleden en begraven!"
"Ja", zegt ook de eerste "overleden en begraven, adres onbekend."

De postbode pakt z'n pen en schrijft zonder verder na te denken achter op de enveloppe ;
"overleden en begraven, geen adres achtergelaten."

Als de brief onbestelbaar terug komt op het postkantoor en in handen komt
van een hogere ambtenaar, dan vraagt die de jonge postbode :
"Zou jij dan wel een adres hebben achtergelaten wanneer je gestorven en begraven was?"

Eerst begreep de jonge postbode niet wat er vreemd aan was wat hij gedaan had.
Later thuis, toen hij er nog eens over nadacht en vooral toen hij in bed lag,
kwam steeds de vraag bij hem boven :

"En ik dan, als ik gestorven ben, laat ik dan een adres achter?
Zouden mijn nabestaanden weten waar ik ben?
Wat is mijn adres voor de toekomst?"
Hij moet lang nadenken en na een innerlijke strijd toegeven,
dat ook hij niet kon zeggen ; "daar zal ik zijn als ik gestorven ben."

Dan vouwt hij zijn handen en vraagt:
"Heer, U weet het, helpt U mij."

Hoe lang hij gebeden had wist hij niet meer maar ineens
was het als hoorde hij een stem die zei :
"Waar IK ben, daar zal Mijn dienaar zijn."
Op dat ogenblik voelde hij zich rustig worden
en een diepe vrede daalde in hem.

Toen hij de volgende morgen op het postkantoor kwam
en die andere ambtenaar tegen het lijf liep zei hij:
" Nu weet ik wat je gisteren bedoelde en nu weet ik ook mijn toekomstig adres
als ik gestorven en begraven ben."
"Waar mag dat dan wel zijn?" vroeg de ander.
"Bij Jezus".
Hij zei tegen mij : "Waar Ik ben daar zal ook Mijn dienaar zijn."