|
|
|
|
De weg kwijt, maar toch niet helemaal
Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch heden noch toekomst,
noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is
in Christus Jezus, onze Here.
Romeinen 8:38-39
Het levensverhaal van Robert Robinson is een van de meest aangrijpende verhalen die ik ooit las.
Het geeft je een warm gevoel om te ontdekken hoe God in staat is uit tragiek triomf te voorschijn te laten komen.
Robinson herinnert mij aan veel mensen die ik door de jaren heen heb leren kennen.
Misschien herkent u ook wel iets van uzelf in zijn ervaringen.
Robinson schreef de tekst van het lied ‘Come Thou Fount of Every Blessing’ (Kom, o Bron van zegeningen).
Ik vind het een geweldig mooi lied.
Toen hij zeventien was gaf Robinson zich over aan Christus. Het had de invloed ondergaan van George Whitefield,
een bekend prediker in het midden van de achttiende eeuw.
Na enige tijd werd hij predikant en diende hij Christus met liefde en toewijding.
Robinson was een eerlijk man en onderkende dat er een zwakte in zijn leven was. Zijn liefde voor Jezus kon diep
gaan maar was niet standvastig. Zijn toewijding en passie voor God kon soms vervagen en de bron van zijn
toewijding stond soms droog. Er waren tijden dat hij helemaal niets voelde voor Christus. Zijn hart had de neiging af te dwalen.
Het zat Robinson wel erg dwars. Hij worstelde ermee en zette zijn gevoelens op papier en schreef uiteindelijk de
tekst van het lied dat ik noemde. Het werd een lied dat ook nu nog veel mensen aanspreekt.
Come Thou Fount is een autobiografisch verhaal van een man die hoe onwaardig en ontrouw ook, steeds mocht
terugkeren in de vergevende en liefhebbende armen van zijn Heer.
Na verloop van tijd was Robinson steeds verder weggeraakt van God.
Wat hij deed en dacht begon duister te worden.
En hij kreeg de indruk dat de afstand tussen God en hemzelf te groot was geworden om de relatie te
kunnen herstellen. Zonde had de overhand in zijn leven gekregen. Hoe kon hij ooit Jezus weer in de ogen kijken?
Robert Robinson was een doodongelukkig man, verteerd door de pijn van zijn schuld. Met het rusteloze hart van
Jona en dat van de Verloren Zoon, en van iedereen die het niet meer ziet zitten, ging hij op reis. Weg van zijn
leefwereld. Misschien dat het elders beter zou gaan en hij zijn oude leven achter zich kon laten.
Op reis in een postkoets, zat hij tegenover een jonge vrouw.
Het was duidelijk dat zij vol was van de liefde van Jezus en nergens anders over kon praten.
Robinson had er alles voor over gehad om een ander gespreksonderwerp te kunnen aansnijden, maar hij kon niet
anders dan luisteren. De koets uitspringen was geen optie, dus hij moest het gesprek wel aangaan.
In die tijd gebruikten mensen hun liedboek als meditatieve lectuur. En de reisgenote had zo?n boek op schoot en
vroeg: "Meneer, ik zou graag uw mening vragen over één van deze liederen. Het is een lied dat een geweldige
invloed in mijn leven heeft gehad." En zij overhandigde hem het liedboek...
Robinson bekeek de pagina en werd met zijn eigen woorden geconfronteerd. Zijn adem stokte en hij wist niet wat
hij moest zeggen. Hij probeerde het liedboek terug te geven. Maar die jonge vrouw wilde het niet aanpakken omdat
zij dacht dat hij net zoals zij zo door Come Thou Fount was aangesproken. Hij kreeg toch immers vochtige ogen er
liepen toch tranen over zijn wangen? Maar het werd haar geleidelijk aan duidelijk dat zij in de ogen keek van een
man die een geweldige innerlijke worsteling onderging.
Robinson zag in dat die jonge vrouw begreep waar het probleem zat. Hij begon te snikken en toen kwamen de
woorden eruit: "Ik ben de man die dat lied schreef... Maar het is al heel wat jaren geleden. Ik zou er alles voor
geven om die vreugde weer te ervaren. Alles...".
Zijn reisgenote was geschokt. Zij keek op de bewuste pagina en zag de naam van de tekstdichter die tegenover
haar zat: Robert Robinson. De jonge vrouw wees naar de regels die Robinson zo goed kende. Zij had het over de
'streams of mercy, never ceasing' (stromen van genade die maar niet ophouden) die diep genoeg waren om al zijn
tranen op te vangen. Zij liet hem zien dat hoe lang het ook duurt, of hoe groot de afstand ook is, het altijd
mogelijk is weer bij God thuis te komen en Zijn liefde en troost terug te vinden.
Op die dag herontdekte Robert Robinson als een gebroken en geknakt man de liefde die hij achter zich had
gelaten. Wat een blijdschap moet het hem hebben gegeven...
bravenet.com