Een goede relatie
In relaties kunnen mensen heel bezitterig worden.
We hunkeren zo naar liefde dat we geneigd zijn ons vast te klampen aan wie ons liefde,
genegenheid, vriendschap, zorg en aandacht geeft.
Als iemand eenmaal aardig tegen ons is geweest, verlangen we naar meer.
Daarom kibbelen geliefden zo vaak met elkaar.
Ze doen dit omdat ze meer verwachten dan ze elkaar kunnen of willen geven.
Liefde wordt bijna vanzelf bezitterig omdat wij naar volmaakte liefde verlangen en omdat niemand
in staat is die te geven. Alleen God kan volmaakt liefhebben.
Daarom is de kunst van het liefhebben ook de kunst om elkaar de ruimte te laten.
Als we alle ruimte bij de ander in beslag nemen en de ander daardoor niet meer vrij laten,
veroorzaken we veel pijn en verdriet in onze relaties. Maar las we de ander bewegingsvrijheid gunnen
en met elkaar delen wat we aan goeds kunnen geven, dan wordt vertrouwelijkheid echt mogelijk.
Dan krijgt het gezegde leven en laten leven een diepere, rijkere dimensie.
Vertrouwelijkheid tussen mensen vraagt zowel om nabijheid als om afstand.
Het is net als bij het dansen. Soms zijn we dicht bij elkaar, raken we elkaar aan of houden elkaar vast.
Dan weer verwijderen we ons van elkaar en scheppen we ruimte om vrij te kunnen bewegen.
Het kost veel moeite om steeds het juiste evenwicht te vinden tussen nabijheid en afstand.
Je bent aan elkaar verbonden, maar niet gebonden.
Daarbij houden we rekening met het feit dat de partners niet steeds behoefte hebben aan hetzelfde.
De één kan nabijheid willen terwijl de ander net afstand zoekt.
De één wil vastgehouden worden en de ander wil onafhankelijk zijn.
Het volmaakte evenwicht komt zelden voor, maar je kunt er eerlijk en openhartig naar zoeken.
De levensdans die je dan te zien krijgt kan prachtig zijn.
We maken graag onderscheid tussen ons privé-leven en ons publieke leven.
We zeggen dan: 'met mijn privé-leven heeft niemand iets te maken'.
Als geloven evenwel belangrijk voor ons is, dan merken we gauw dat het meest persoonlijke ook het meest universele is. Het meest individuele is ook het meest gemeenschappelijke.
Ons persoonlijk leven behoort niet aan onszelf, maar aan alle mensen.
Daarom is ons innerlijk leven bestemd voor anderen.
Daarom is ons alleenzijn een geschenk voor ons samenzijn.
En daarom hebben onze meest geheime gedachten invloed op ons samenleven.
Jezus zegt: "Ook steekt men geen lamp aan en zet haar onder de korenmaat, maar zet haar op de standaard, en zij schijnt voor allen, die in het huis zijn" (Matth. 5:15).
"Gij zijt het licht der wereld" (Matth. 5:14). Het licht van binnen is een licht voor de wereld.
We moeten geen dubbelleven leiden. Iedereen mag weten wat we van binnen beleven.
We hebben allemaal onze geheimen: gedachten, herinneringen, gevoelens die we voor onszelf houden.
We denken dikwijls: 'Als mensen wisten wat ik voel of denk, dan zouden ze niet van me houden.'
Die zorgvuldig bewaarde geheimen kunnen veel kwaad bij ons aanrichten.
Ze kunnen ons schuld- of schaamtegevoelens bezorgen en leiden tot zelfverachting, depressiviteit en
suïcidaal gedrag.
het beste is je geheimen met anderen te delen op een veilige plek, met mensen die je vertrouwt.
Als je je geheimen op een goede manier aan het licht brengt en er met anderen naar kijkt, zul je snel merken dat je er niet meer alleen mee bent. Bovendien zullen je vrienden nog meer van je gaan houden. Als je je geheimen openbaart, raak je met anderen verbonden en word je innerlijk geheeld. Door je geheimen te delen zullen anderen meer van je houden, en zul je jezelf meer de moeite waard vinden.
God vindt ons de moeite waard, anders had Hij ons niet geschapen. Hij wil een relatie met ons.
Veel mensen zijn echter bang voor God. Nu is angst een moeilijk te definiëren iets. Je kunt bang zijn voor spinnen, voor het donker, voor de toekomst, voor de dood enz. Maar angst hebben voor God?
Nee, want hoe kun je nu bang zijn voor Iemand die jou ten volle liefheeft?
Jezus is gekomen om onze angst voor God weg te nemen. Liefde en angst voor God kunnen niet samengaan.
Liefde betekent intimiteit, nabijheid, gezamenlijke kwetsbaarheid, en een diep gevoel van veiligheid.
Dat is allemaal niet mogelijk zolang er angst heerst.
Angst leidt tot achterdocht, afstandelijkheid, afweer en een gevoel van onveiligheid.
Angst is een serieuze belemmering voor geestelijk leven.
Het is een belemmering voor gebed, meditatie en geestelijke vorming.
In 1 Joh. 4:18 lezen we: "er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde (=God) drijft de vrees uit." Dat is de kern van Jezus' boodschap: God houdt echt van ons en vraagt dat wij op onze beurt God liefhebben zonder angst.
Jezus is God-met-ons, Immanuël. God is mens geworden, daarin ligt het geheim besloten dat God om onze liefde vraagt. God is een weerloos kind geworden dat volledig afhankelijk was van menselijke zorg.
Daardoor heeft God alle afstand tussen het Goddelijke en het menselijke teniet willen doen.
Wie kan er nu bang zijn voor een klein kind dat voeding, leiding en opvoeding nodig heeft?
We hebben het doorgaans over onze afhankelijkheid van een almachtige God, maar God wilde juist kwetsbaar worden, machteloos, afhankelijk van ons. We kunnen daarom toch niet bang zijn voor een God die 'met ons' wil zijn en ons 'met God' wil zien? Mensen hebben God nodig om mens te kunnen zijn, maar God heeft mensen nodig om God te kunnen zijn.
God heeft een verbond met ons gesloten. Het woord 'verbond' komt van 'verbinden'.
God wil met ons verbonden zijn. In veel Bijbelverhalen lees je dat God ons verdedigt tegen onze vijanden, ons beschermt tegen gevaren en ons leidt naar vrijheid. God is God-voor-ons. Jezus geeft een nieuwe dimensie aan dit verbond. In Jezus komt God als een kind ter wereld. Hij groeit op, leeft, lijdt en sterft zoals wij.
God is God-met-ons. Bij Zijn heengaan belooft Jezus ons de Heilige Geest.
In de Heilige Geest openbaart God de volle diepte van het verbond.
God wil ons zo nabij zijn als onze eigen adem. God wil in ons ademen, zodat alles wat we zeggen, denken en doen helemaal door God geïnspireerd is. God is God-in-ons.
Zo zien we in Gods verbond hoeveel God van ons houdt en ons leven verrijkt.
Door een verbond met ons te sluiten zegt God: 'Ik houd voor altijd van je.
Ik zal je trouw blijven, ook als je bij Mij wegloopt, Mij afwijst of Mij ontrouw wordt.'
In het gewone leven spreken we eerder van contract dan van verbond.
Een contract sluiten met iemand betekent: 'ik houd mijn woord zolang jij dat ook doet. Als jij niet doet wat je belooft, hoef ik dat ook niet meer te doen.' Contracten worden vaak verbroken omdat de partners hun verplichtingen niet meer kunnen of willen nakomen.
God heeft evenwel geen contract met ons gesloten. God sloot een verbond.
Hij verbindt Zich in een relatie met ons en wil dat onze onderlinge verhoudingen een weerspiegeling zijn van dat verbond. Daarom zijn huwelijk, vriendschap evenzovele manieren om Gods trouw zichtbaar te maken tussen ons.
Veel menselijke relaties lijken net de verstrengelde vingers van twee handen.
Omdat we eenzaam zijn, klampen we ons vast aan elkaar, maar die verstrengeling neemt onze eenzaamheid niet weg en veroorzaakt veel pijn. Hoe meer we elkaar omklemmen, hoe wanhopiger we worden.
Veel van die verstrengelde relaties zijn verstikkend en benauwend, en gaan daaraan kapot. Verhoudingen tussen twee mensen moeten meer lijken op twee samengevouwen handen.
Die kunnen zich vrij van elkaar bewegen, terwijl de vingertoppen elkaar toch raken.
Ze kunnen een kleine beschutte ruimte vormen, een kleine tent, een veilige plaats om te wonen.
Echte relaties tussen mensen verwijzen naar God. Het is alsof ze een gebed zijn in deze wereld.
Soms liggen die biddende handen helemaal tegen elkaar aan, soms is er afstand tussen.
Ze bewegen zich van en naar elkaar, maar verliezen nooit contact.
Zij blijven bidden tot de Enige die hen bij elkaar gebracht heeft.
De relaties tussen ouders en kinderen geven in deze tijd nogal wat problemen.
Dat heeft vele oorzaken. Veel problemen kunnen voorkomen worden - en daardoor wordt het leven voor het hele gezin gezelliger - als ouders beseffen dat kinderen te gast zijn bij hun ouders.
Ze komen in de ruimte die voor hen is opengehouden, ze blijven een tijdje - vijftien, twintig, vijfentwintig jaar - en gaan dan weer weg om hun eigen ruimte te scheppen. Ruimte waar ze al op zoek gaan als ze nog thuis wonen. Dat het verwachtingspatroon (chirurg, advocaat e.d.) niet altijd uitkomt, is vaak al een probleem en als ook het geloof van de ouders niet 'overgenomen' wordt dan ontstaan er spanningen.
Jongeren hebben ruimte nodig, een ruimte die weliswaar begrensd is, maar er komt een leeftijd waarin ouders moeten beseffen dat ze slechts richtingwijzers voor hun kinderen kunnen zijn die hun eigen keuzes maken en door ervaringen levenservaring gaan op doen.
Hoewel ouders spreken over 'onze zoon' en 'onze dochter', zijn hun kinderen hun eigendom niet.
Ouders moeten hen leren kennen, hun sterke kanten ontdekken en stimuleren en met geduld werken aan de zwakke kanten. Zo begeleiden zij hen naar de volwassenheid en zorgen ervoor dat ze hun eigen beslissingen kunnen nemen.
Het beste wat ouders aan hun kinderen kunnen geven is hun onderlinge liefde.
Door die liefde bezorgen ze een onbezorgde plek voor kinderen waarin ze kunnen groeien.
Ze geven hun daardoor zelfvertrouwen en vrijheid om hun eigen weg in het leven te vinden.
Luisteren is heel moeilijk. Om te luisteren moet je innerlijk stevig staan en jezelf niet meer hoeven te bewijzen met praten en argumenten. Wie echt kan luisteren hoeft niet meer zo nodig meer opgemerkt te worden. Zo iemand is vrij om te ontvangen, te verwelkomen, te aanvaarden.
Luisteren is veel meer dan de ander laten uitpraten om daarna weer antwoord te kunnen geven.
Luisteren betekent dat je alle aandacht voor die ander hebt en die ander opneemt in jouw bestaan.
Het mooie aan luisteren is dat degene naar wie je luistert zich erkend begint te voelen, en zichzelf en zijn eigen verhaal meer serieus gaat nemen. Luisteren is een soort geestelijke gastvrijheid.
Je biedt de ander vriendschap aan, dieper zelfinzicht, en het vermogen om samen stil te zijn.
Luisteren is veel meer dan een psychologische methode om anderen te helpen zichzelf te ontdekken.
In het geestelijk leven is degene die luistert niet iemand die erop getraind is om niet te spreken op momenten waarop hij dat eigenlijk wel zou willen - de luisterende persoon is de Geest van God in ons.
Als wij de Geest van Jezus hebben ontvangen als Gods eigen ademhaling in ons, dan schept de Geest een heilige ruimte in ons waarin de ander kan worden ontvangen en aangehoord.
De Geest van Jezus bidt in ons en luistert in ons naar alle mensen die met hun verdriet en pijn bij ons komen.
Als we ons volledig durven toe te vertrouwen aan de kracht van Gods Geest die in ons luistert, zullen we mensen zien opleven.
Het is goed om mensen te bezoeken die ziek zijn, stervend, opgesloten, gehandicapt of eenzaam.
Het is wel belangrijk dat je je niet schuldig voelt als je niet lang kunt blijven of maar af en toe kunt komen. We zijn vaak zo druk bezig met ons te excuseren voor wat we niet kunnen doen, dat we daardoor niet echt bij iemand aanwezig zijn op het moment dat we er wel zijn. We kunnen beter kort maar helemaal aanwezig zijn, dan lang met allerlei verklaringen waarom we het te druk hebben om vaker te komen.
Als we in staat zijn op het moment zelf echt aanwezig te zijn bij onze vrienden, dan zal onze afwezigheid ook iets goeds voortbrengen. Onze vrienden zullen zeggen: "hij of zij heeft mij opgezocht” (vgl. Mat. 25:31-46), en zij zullen zich dankbaar onze aanwezigheid herinneren, ook al zijn we afwezig.
Pas na Jezus' heengaan begrepen zijn vrienden de betekenis van Zijn aanwezigheid (Joh. 16:7-13).
Pas toen Hij weg was, begrepen ze echt wat Hij had gezegd en voelden ze zich volledig verbonden met Hem. Pas toen Hij er niet meer was, konden ze zich verenigen tot een gemeenschap van geloof, hoop en liefde.
Als we de innerlijke overtuiging hebben dat we onze vrienden bezoeken in Jezus' naam - dat Jezus Zelf bij hen aanwezig komt door ons - dan mogen we erop vertrouwen dat ons vertrek de komst van Jezus' Geest zal betekenen. Zo wordt niet alleen onze aanwezigheid maar ook onze afwezigheid een geschenk.
Een vriend in nood bezoeken is niet gemakkelijk. Het bezorgt ons een onbehaaglijk gevoel. We weten niet hoe we moeten reageren op wat we te horen krijgen. Meestal zeggen we iets dat meer voortkomt uit onze eigen onzekerheid dan uit zorg voor de ander. Dan zeggen we iets als: 'Nou, het gaat heel wat beter dan gisteren' of 'je bent heel gauw weer de oude' of 'ik weet zeker dat je hier overheen komt'.
Vaak weten we maar al te goed dat wat we zeggen niet waar is, en de ander weet dat natuurlijk ook.
We hoeven elkaar niet voor de gek te houden. Je kunt gewoon zeggen: 'we zijn vrienden. Ik vind het fijn om bij je te zijn.' Zoiets kun je zeggen met woorden, met een gebaar, of door een stilte waarin je vriendschap voelbaar is. Soms kun je gewoon zeggen: 'je hoeft niet te praten.
Doe je ogen maar dicht. Ik ben hier bij je, ik denk aan je, ik bid voor je, ik houd van je.'
Ook een goede relatie met jezelf is belangrijk. Houd je van jezelf zoals je bent?
Dat is een belangrijke vraag, want we kunnen geen goede vriendschap ontwikkelen als we niet bevriend zijn met onszelf. Er zijn in wezen drie soorten relaties: Die met God, de ander(en) en .... jezelf.
Hoe word je goede maatjes met jezelf? Om te beginnen moet je jezelf accepteren zoals je bent.
Je hebt talenten en tekortkomingen, maar vooral je hebt een ziel!
Wie we diep van binnen zijn, kunnen we met ons verstand en onze gevoelens niet bevatten. Maar in het vertrouwen dat je ziel rust in Gods omarming, kun je vrede vinden met jezelf, en anderen met liefde tegemoet treden.
Vaak hoor je het motto 'ken jezelf', maar zelfinzicht is iets anders dan zelf analyse.
Soms willen we onszelf kennen als een machine die je uit elkaar kunt halen en weer in elkaar zetten.
In momenten van crisis kan het wel eens goed zijn om precies te kijken hoe het zover is kunnen komen,
maar het is een vergissing te denken dat je jezelf ooit helemaal kunt begrijpen.
De volle betekenis van je leven is niet uit te leggen.
Bij jezelf kunnen zijn, stil zijn en bidden is vaak de beste manier om tot zelfinzicht te komen.
Niet omdat daardoor de knopen in ons leven worden ontward, maar omdat we daardoor in aanraking komen met de heilige kern van ons bestaan, daar waar God woont. Die kern mag je niet analyseren.
Daar past alleen aanbidding, dankzegging en lofprijzing.
Een vriend is meer dan een therapeut of een biechtvader, ook al kan een vriend ons soms genezing brengen en Gods vergeving aanbieden.
Een vriend is iemand met wie je alleen kunt zijn, stil kunt zijn, en kunt bidden.
Bij een vriend hoef je niets bijzonders te zeggen of te doen.
Met een vriend kun je de stilte ondergaan en beseffen dat God aanwezig is.
Kunnen ouders vrienden worden van hun kinderen?
Veel kinderen verlaten hun ouders om vrij en onafhankelijk te kunnen zijn, en komen maar af en toe bij hun ouders terug. Als ze terugkomen, voelen ze zich vaak weer kind en daarom willen ze niet al te lang blijven. Veel ouders blijven bezorgd over het welzijn van hun kinderen als ze het huis uit zijn.
Als ze op bezoek komen, willen ze weer zorgzame ouders zijn.
Maar een moeder kan ook de dochter van haar dochter worden, en een vader de zoon van zijn zoon.
Vader en moeder kunnen zus en broer van hun kinderen worden, ze kunnen vrienden worden.
Dat gebeurt helaas niet dikwijls, wat meer aan de ouders dan aan de kinderen ligt.
Maar als het gebeurt, zie je zoiets als het aanbreken van een mooie nieuwe dag.
Iets ontvangen van de ander is een kunst. Het houdt in dat je de ander deel van je leven laat worden.
Dat je je afhankelijk durft op te stellen. Je moet innerlijk vrij zijn om te kunnen zeggen: 'zonder jou zou ik niet zijn wie ik ben'. Met je hart ontvangen is daarom een gebaar van vertrouwen en liefde.
Veel mensen zijn diep gekwetst omdat niet echt ontvangen werd wat ze te geven hadden.
Laten we proberen om echt te ontvangen.
Soms zijn we zo verdrietig dat we niet meer kunnen geloven in vreugde.
Het leven lijkt wel tot de rand gevuld met geweld, oorlog, miskenning en eindeloze teleurstellingen.
Op zulke momenten moeten vrienden ons eraan herinneren dat geperste druiven heerlijke wijn voortbrengen. We kunnen misschien nauwelijks geloven dat ons verdriet ooit in vreugde zal veranderen, maar het zou goed zijn als we de richting in durven slaan die onze vrienden aanwijzen.
Ook al kunnen we nog niet ervaren dat het waar is wat ze zeggen, onderweg vinden we toch de vreugde terug die we kwijt leken te zijn. Zo wordt ons verdriet leefbaar en slaat om in levensvreugde.
We hebben het meeste verdriet door mensen van wie we houden en die van ons houden.
Het diepst gekwetst kun je worden in een betekenisvolle relatie.
Vaak zijn wij lang bezig uit te zoeken wat er in die relatie gebeurd is.
De verleiding is groot om de ander in die relatie de schuld te geven voor de toestand waarin jij verkeert.
Het is de kunst om je kwetsuren en je eigen persoonlijkheid te aanvaarden en te weten dat ze meer betekenen dan dat anderen ervan gemaakt hebben. Pas als we kunnen erkennen dat we het werk van Gods handen zijn, zullen we in vrijheid vergeving kunnen schenken aan degene(n) die ons gekwetst hebben.
Dat zal des te meer het geval zijn als we inzien en toegeven dat we zelf ook vaak leed veroorzaken bij degene(n) van wie we houden, ook al is het onbedoeld, dan zullen we eerder vergeving kunnen schenken aan degenen die, vaak ongewild, de oorzaak werden van ons eigen verdriet.
bravenet.com